Nie ma kobiet. Brak nawet jednej, choćby malutkiej. Nie ma kogo przytulić, potulić. To straszne, nie do wiary! To ostateczny koniec świata. Wyginiemy, jak kiedyś dinozaury...

Katastroficzne wizje upadku cywilizacji nie pojawiły się w kulturze dziś, ich obecność odnajdziemy w pierwotnych mitach, systemach religijnych czy przepowiedniach. Ludzkość nie raz nazywała przeżywany czas spełniającą się Apokalipsą. Były nią okrutne wojny, kataklizmy, masowe mordy, pogromy... Z czasem do tych tragedii dołączył lęk przed klęskami ekologicznymi, moralnym relatywizmem czy wręcz cynizmem, który lekceważy tradycje, uniwersalne wartości, relacje ludzkości z Absolutem. Oto okazuje się, że człowiek niszczy świat wokół siebie i w sobie, staje się ofiarą samego siebie.

Ten lęk udzielił się twórcom spektaklu Ucisz serce i dlatego postanowili podzielić się nim z widzami oraz sprowokować do refleksji nad współczesnymi procesami społecznymi, światopoglądowymi i etycznymi, nad człowieczeństwem tłumionym przez pośpiech, fałszywe idee, sztuczne światy, żądzę posiadania i władzy, pychę i obojętność...

Przedstawienie utrzymane w konwencji groteski, przeplatane piosenkami poetów takich jak Agnieszka Osiecka, Natan Tenenbaum, Antonii Słonimski oraz ks. Jan Twardowski, bawi i zaprasza do zadumy. Jego bohaterowie muszą zrozumieć przyczyny upadku i tragedii, by odnaleźć drogę do Nowego Świata. Czy im się to uda? Czy uda się to nam, istotom władającym planetą Ziemią?