Opera Madame Butterfly Giacomo Pucciniego, wystawiana z niesłabnącym powodzeniem na największych scenach operowych świata, miała swoją prapremierę w Mediolanie, na deskach Teatro alla Scala w 1904 r. Po wojnie Opera Wrocławska wystawiła spektakl w roku 1946 (premiera odbyła się pod kierownictwem muzycznym Stefana Syryłło, pieczę nad reżyserią objął nad nią Stanisław Drabik, a nad scenografią Witold Fedorski wraz z Jerzym Feldmanem), a następnie w 1949, 1952 oraz 1993r. Po latach nieobecności na wrocławskiej scenie powraca na nią w nowej odsłonie, pod kierownictwem muzycznym Ewy Michnik, ze scenografią i kostiumami Williama Orlandiego i w reżyserii słynnego Giancarlo del Monaco, jednego z najważniejszych i najbardziej rozchwytywanych reżyserów swego pokolenia.
Giancarlo del Monaco, syn słynnego tenora Mario del Monaco, jako reżyser współpracował z najważniejszymi osobistościami operowego świata. Reżyserował spektakle na deskach najlepszych teatrów muzycznych, między innymi w Barcelonie, Berlinie, Bolonii, Buenos Aires, Hamburgu, Los Angeles, Madrycie, Monachium, Mediolanie, Montpellier, Neapolu, Nowym Yorku, Paryżu, Pekinie, Rzymie, Stuttgarcie, Tel Awiwie, Wenecji, Waszyngtonie, Wiedniu i Zurychu. Był dyrektorem generalnym oper w Bonn (Niemcy) oraz Nicei (Francja), dyrektorem generalnym Festiwalu Macerata (Włochy), pełnił tez funkcję dyrektora artystycznego Festiwalu Tenerife Opera. Jest laureatem licznych nagród. Madame Butterfly opowiada historię młodej gejszy Cio-Cio-San, która bez pamięci zakochuje się w oficerze amerykańskiej marynarki. Swoje uczucie, przypieczętowane przysięgą małżeńską, traktuje niezwykle dojrzale, w przeciwieństwie do wybranka jej serca. Porucznik Pinkerton postrzega swoje małżeństwo jako egzotyczny żart. Gdy musi opuścić Japonię, obiecuje Cio-Cio-San, że powróci. Wraca, ale na swoich warunkach. Temat uwiedzenia i porzucenia jest obecny w operze nie od dziś. Madame Butteffly wpisuje się świetnie w tę tradycję, pozostając w czołówce najpiękniejszych oper o zawiedzionej miłości.

Libretto: Giuseppe Giacosa i Luigi Illica
Prapremiera: Mediolan, Teatro alla Scala, 17 II 1904
Premiera polska: Teatr Wielki w Warszawie, 3 XII 1908
Premiera w Operze Wrocławskiej: 30 VII 1946
Spektakl wykonywany jest w języku włoskim z polskimi napisami
Kierownictwo muzyczne: Ewa Michnik
Reżyseria: Giancarlo del Monaco
Reżyser świateł: Wolfgang von Zoubek
Scenografia i kostiumy: William Orlandi